RIMRAM IN MALMO
Het was de bedoeling dat ik vanavond (donderdag op vrijdag) zou pitten bij Patrik, 1 van de dudes die het indoor skatepark hier in Malmo beheerd. Het liep allemaal net even iets anders. Een uurtje of 10 vertrok mijn vliegtuig, en tegen de tijd dat ik Malmo arriveerde was het al ver over twaalf. Patrik lag al bijna te pitten en het leek me dan ook aardig om hem niet meer lastig te vallen. Het Ultra Bowl weekend in Malmo is namelijk crazy as shit en valt tegelijk met een soort van stadsfestival (Zweedse versie van Beerfest). De beste man zal zijn slaap hard nodig hebben. Inplaats daarvan ben ik Tim (Blijsterveld) gevolgd.
Tim had een slaapplek gefixt bij Snookie, een Malmo local. Snookie kwam op ons ophalen op een stations ergens in de ghetto van Malmo en terwijl hij naderde kon ik op honderd meter afstand al zien dat vanavond niks zeker was. Snookie was zo dronken als een tor en was onderweg naar het station zijn fiets verloren aan 3 gangsters. Snookie benadrukte dat het aan de buurt lag, maar iets deed mij vermoeden dat hij er zelf een groot aandeel in had gehad. Snookie was echt godvergeten lam.
Snookie had er ruim een uur over gedaan om het station te vinden, terwijl volgens hem de kroeg slechts op 20 minuut afstand lag. Een beter hookup dan een lamme gastheer in het buitenland is er niet. De ideale manier om in een mum van tijd opgezogen te worden in de scene van een vreemde stad. Behalve wanneer je een cameratas vol apperatuur en een sportas afgeladen met kleren bij je draagt in een godvergeten ghetto. Gelukkig wist Snookie de kroeg in ons gezeldschap binnen 5 minuut te vinden.
De kroeg was afgeladen met dronken satanistische skateboarders uit Australie en Canada. Aangezien een simpel biertje in Zweden al snel 5 euro kost was ons nieuwe gezelfschap over gegaan op het snuiven van Vodka. Het zag er bijzonder pijnlijk uit, maar dat maakte Tim niks uit. Zelf heb ik toch maar gehouden bij het duur betaalde bier. Snookie lag inmiddels te slapen aan de bar. Het duurde niet lang voor onze hele groep met tuig van over de hele wereld de kroeg werd uitgeknikkerd en we weer op straat stonden.
Wat volgde was een klassiek momentje van Lost in Translation. Er werd een hoop gekletst, iedereen liep een andere kant en onze onder getattoerde gastheer Snookie was niet voor rede vatbar. Gaan slapen was geen optie, de afstand naar Snookies huis was simpelweg te groot (een kilometer of 5 volgens Snookie). Wat volgde was een dwaaltocht door een verduisterd pretpark en meerdere situaties waarbij Snookie onze kans tot het fixen van een taxi decimeerde tot vrijwel nihil.
Na een tijdje rond dwalen door de suburbs van Malmo met ieders ruim 30 kilo bagage vonden we uiteindelijk toch een taxi. Voor we het wisten waren we bij Snookies penthouse. De 5 kilometer bleek iets overdreven. Het taxi ritje was zelfs nog goedkoper dan 3 biertjes in de bovengenoemde bar. Snookie was nog altijd naar de klote maar wist eenmaal op de bank in zijn crib toch nog binnen 5 minuut een heel pak stroopwafels weg te werken.
Uiteindelijk heb ik Snookie naar zijn kamer begeleid. Na een uurtje Zweedse en Hollandse hiphop was er niks meer van hem over. Hij was al naar de klote toen we hem aantroffen op het station, en de Tax Free Jim Bean van Schiphol die we hem uit dankbaarheid voor de slaapplek voerden was de druppel.
Inmiddels heeft de bourbon Tim en mijzelf ook ingehaald. Ik hoef niet bang te zijn voor een kater morgen ochtend, want die ervaar ik nu al. Beloofd weer een mooi weekendje te worden ;) Comatijd...
Filmtip.... met dank aan Snookie
