EEN AVONDJE IN STUDIO K MET DE KRAMER
Het is zondag ochtend, een uurtje of vijf. Al ruim twee maand stond vast wat ik vanavond ging doen. Desondanks chill ik hem thuis op de bank met een vieux-cola, amnesia en Thomas aka Little Bitch aan mijn rechterzijde. Wat een avondje foto's knallen moest worden in de club verliep iets anders dan gepland.
Ik was de voorafgaande zomerse zaterdag middag nog wel zo verstandig geweest om truffel trip te weigeren. Na een bezoekje aan de botanische tuinen van Amsterdam was de verleiding groot. Echter, ruim twee uur lang spacen op een psychedelisch paddo surrogaat leek me geen goede voorbereiding op een avond scherp schieten met mijn oude D50. Een salvia avontuurtje daarentegen was volgens de wijze mannen van de smartshop een beter alternatief en zou slechts 15 minuut bedragen.
Helaas was mijn dosering waarschijnlijk te laag want uiteindelijk dreef ik slechts anderhalve seconden af naar een voor mij onbekend bewustzijn . Het was alsof er een deur heel even open ging om vervolgens meteen weer te sluiten. Net genoeg om te proeven van de potentie, helaas niet overtuigend genoeg om die troep nog een keer aan te schaffen. Zonde van het geld.
Die anderhalve seconde was interessant, maar de bijverschijnselen vooral irritant. Niet stoned, niet high en niet nuchter. Gewoon gaar. Zelfmedicatie in de vorm van een serie goed gevulde glazen Vieux Cola wist daar maar amper verandering in brengen. Gelukkig was Sylvester Stalone op TV om me er doorheen te slepen en liep mijn huis langzamerhand vol met vrienden. Eventjes met zijn allen twee fles vieux weg tikken en dan op reis naar Studio K voor die Bibba party.
Tegen een uurtje of twee 's nachts kwamen we met zijn allen aan bij Studio K na een lange wandeling van dik 40 minuut. Mijn nieuwe patta's hadden een prachtig glimmende blaar te voorschijn getoverd op de hak van mijn rechtervoet. Bloed, zweet en tranen had het gekost... maar eindelijk waren we er! Doktor bestookte me al weken met berichtjes en had mijn komst als fotograaf voor de avond groots aangekondigd. Time to shine!
Bij binnenkomst werd ik hartelijk onthaald door het personeel achter de balie. De beste mannen ontkenden aanvankelijk mijn aanwezigheid op de lijst maar na wat aandringen bleek ik er toch op te staan. Mijn vermoeden dat deze gasten ladderzat en/of stoned waren zou een uurtje later bevestigd worden. De uitsmijter slash doorbitch daarentegen oogde in goede conditie. Te goed als je het mij vraagt. Gekleed als een man die een achteruitingang liever betreedt dan bewaakt.
Na wat handjes schudden op de tweede verdieping liep ik weer terug de trap af naar de begane grond opzoek naar een WC. Op dat moment kwam Thomas, afgezonderd van de rest, mij te gemoed. Ik weet niet precies hoe hij het voor elkaar kreeg, maar hij miste een trap trede. Thomas gleed onderuit en nog voordat ik hem omhoog kon helpen begon de doorbitch aan hem te trekken. Zonder enige vorm van discussie oordeelde de geweldenaar in een seconde dat Thomas bezopen was en niet meer naar binnen mocht.
Welgeteld anderhalve meter voorbij de ingang dreigde de avond voor Thomas te eindigen. Vanzelfsprekend kon ik dit niet zonder slag of stoot accepteren en gooide ik een nederig “hij niet, dan ik ook niet” in de ring. Met onderdanigheid en onschuldige blikken is normaal gesproken een hoop klaar te spelen bij de klerenkasten die onze tempels beschermen. Helemaal met een camera om je nek. Echter, niet bij deze doorbitch. Mijn eerdere vermoedens dat het hier een valse neef betrof bleken gegrond. Verzet was zinloos. Onredelijk of niet, hij moest en zou zijn gelijk halen.
Wat volgende was een sitdown van ruim een uur op een sofa en in het café van Studio K recht tegenover de doorbitch. Ik had immers niet het hele pleuris eind voor niks naar deze ballen tent gelopen. Lurkend aan een duurbetaald flesje Palm zag ik straal bezopen tieners af en aan onze geliefde uitsmijter paseren. Om nog maar te zwijgen over het enorme aantal gebruikers van synthetische goedjes die op het electro feest waren afgekomen. Overduidelijk dat het hier een statement betrof in plaats van beleid. Zelfs medewerkers stonden bier weg te tikken en joints te roken. Toen tegen een uurtje of drie (vier volgens Studio K, die zich braafjes aan de zomertijd hield) Thomas een flesje Palm van tafel stootte was het welletjes. No fucking way dat die idioot ons nu nog ging binnen laten. Op naar huis, zonder foto's... their loss!
In plaats van te voet terug naar het hoofdkwartier kon Thomas fiets op de terugweg ineens wel iemand achterop verdragen. Het duurde dan ook niet lang voor we watertandend aan de balie stonden van de Febo aan het Damrak na een kort bezoek aan de Texaco voor een pakje peuken. Terwijl ik een frikandel speciaal bestelde wist Thomas de snackbaronnen te verrassen door met één spastische beweging bijna de heilige febokip oven van de counter af te duwen. Een slaak van opluchting was af te lezen van hun gezichten toen ik ze vroeg om onze bestelling in te inpakken.
Eenmaal thuis aangekomen begon ik met mijn patat. Het lekkerste, de frikandel speciaal, bewaarde ik expres voor het laatst. Naast mij was Thomas ook aan het schansen geslagen en tij leek eindelijk te keren. Niets was minder waar. Toen ik klaar was voor mijn toetje bleek dat Mr. Jinx hem al voor de helft had opgegeten. Thomas beweerde zelfs bij hoog en laag dat hij die frikandel speciaal besteld had. Pas nadat ik hem confronteerde met de opeenstapeling van gebeurtenissen eerder die avond en het bijbehorende bewijsmateriaal ging hij overstag. Uiteindelijk verliet onze Thomas pas rond een uurtje 6 mijn crib. Echter, niet zonder eerst nog een glas vieux-cola van tafel te tikken, zijn peuken kwijt te raken en te proberen een sixpackje mee naar huis te nemen. Gotta love that Little Bitch, als een broer.
